Εξομολόγηση στο Θεό ή στον Ιερέα; Τι λέει ο Ιππόλυτος Ρώμης; (170-235μχ)
Όπως και όλες οι μαρτυρίεςπου εξετάσαμε έως τώρα, έτσι και ο συγκεκριμένος Πατέρας της Εκκλησίας όχι μόνοδεν διδάσκει ότι η άφεση των αμαρτιών έρχεται μέσω εξομολόγησης σε ιερέα, αλλά διδάσκει ακριβώς το αντίθετο.
Η ορθόδοξη ομολογία, βέβαια, επιχειρεί να στηριχθεί σε ένα νόθο και επεξεργασμένοκείμενο που αποδίδεται στον Ιπόλλυτο Ρώμης, τη λεγόμενη “Αποστολική παράδοση”. Από εκεί αντλεί ποικίλες δήθεν“αποστολικές” διδασκαλίες ανάμεσά τους και την ιδέα ότι μέσω της χειροτονίας επισκόπων μεταβιβάζεται υποτίθεται εξουσία συγχώρησης αμαρτιών.
Εκείνο όμως που αποσιωπούν είναι ότι το έργο αυτό θεωρείται από σοβαρούς μελετητές νόθο ή, στην καλύτερη περίπτωση, βαριά επεξεργασμένο. Δεν πρόκειται για ένα ενιαίο, αδιαμφισβήτητο έργο που βγήκε αυτούσιο από τον Ιπππόλυτο, αλλά για κείμενο που διαμορφώθηκεσταδιακά, με μεταγενέστερες προσθήκες και παρεμβάσεις. Ακόμη και όσοι δέχονται κάποια συμβολή του Ιππολύτου, ομολογούν ότι ουδείς γνωρίζειμε βεβαιότητα σε ποιο βαθμό υπήρξε δικό του.
Κι όμως, πάνω σε ένα τέτοιο αμφισβητούμενοκείμενο οικοδομούνται δογματικά συμπεράσματα και παρουσιάζονται ως δήθεν “αποστολική παράδοση”. Δηλαδή, από ένα κείμενο αβέβαιης πατρότητας και προβληματικής ιστορικής συγκρότησης, επιχειρείται να στηριχθεί ολόκληρη θεολογία περί ιερατικής άφεσης αμαρτιών. Αυτή είναι η ορθόδοξη θεολογία, νοθευμένα κείμενα, απόκρυφα κείμενα, ψευδεπίγραφα,από όλα συλλέγει και κάποια διδασκαλία, άραγε γιατί δεν μππορούν να προσκομίσουν κάποια διδασκαλία που να προέρχεται όντως μέσα από τη Γραφή ή τους Πατέρες της αρχαίας Εκκλησίας;
Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι ίδιοι οι “ειδικοί” Έλληνες και ξένοι για αυτό το περίφημο κείμενο που επικαλούνται με τόση βεβαιότητα.
Ο Ορθόδοξοςκαθηγητής της Πατρολογίας Παναγιώτης Χρήστου στο Β Τόμο της Πατρολογίας γράφει τα εξής…
Εχρειάσθη να διενεργηθεί μακρά σειρά ερευνών, υποθέσεων και συγκρίσεων, για να αποκατασταθεί κείμενο, το οποίο, αν και δεν δύναται να ταυτιστεί πλήρως με το αυθεντικό, πάντως το προσεγγίζει κατά πολύ. (2/40)
Μας λέει, λοιπόν, ξεκάθαρα ότι το κείμενο της λεγόμενης Aποστολικής Παράδοσης που έχουμε σήμερα ΔΕΝ είναι το γνήσιο, αφού όπως ο ίδιος παραδέχεται δεν δύναται να ταυτιστεί πλήρως με αυτό. Με άλλα λόγια, δεν μιλούμε για αυθεντικό πρωτότυπο, αλλά για ανασυντεθειμένοκείμενο, προϊόν υποθέσεων, συγκρίσεων.
Και όμως, πάνω σε αυτό το αβέβαιο κείμενο κάποιοι επιχειρούν να οικοδομήσουν δογματικές βεβαιότητες!
Αλλά το πιο αποκαλυπτικό είναι ότι τρεις σελίδες παρακάτω ο ίδιος συνεχίζει και λέει…
Υπέστη το κείμενο αρκετάς αλλοιώσεις, ώστε να μην δυνάμεθα να ισχυρισθώμενότι κατέχομεν το κείμενον εις την αρχική του μορφή. (2/43)
Τι ομολογείται εδώ; Ότι το κείμενο δεν είναι απλώς δυσχερές στην αποκατάσταση, αλλά έχει υποστεί αλλοιώσειςτέτοιες, ώστε δεν μπορούμεκαν να ισχυριστούμε ότι το κατέχουμε στην αρχική του μορφή.
Πώς είναι δυνατόν να θεμελιώνονται δογματικές αξιώσεις πάνω σε ένα κείμενο που οι ίδιοι οι υπερασπιστές του παραδέχονται ότι είναι αλλοιωμένο και όχι στην αρχική του μορφή;Με ποια λογική ένα κείμενο αβέβαιης πατρότητας, ανασυντεθειμένο και φθαρμένο από επεμβάσεις,μετατρέπεται ξαφνικά σε αλάθητο μάρτυρα δογμάτων;
Συνεχίζει λίγο παρακάτω ο Πατρολόγος..
Το απολεσθέν ελληνικό πρωτότυπον εκπροσωπείται σήμερα εμμέσως από παραλλαγές, προελθούσες εξ ελαφράς ήσοβαράς διασκευής. (2/43)
Λέει ο Πατρολόγος ότι το ελληνικό πρωτότυπο έχει χαθεί. Δεν υπάρχει. Και αυτό που υπάρχει σήμερα δεν είναι το ίδιο το πρωτότυπο, αλλά έμμεσες παραλλαγές, προϊόντα διασκευών άλλες ελαφρές, άλλες σοβαρές.
Πρώτον, το σημερινό κείμενο της λεγόμενης Αποστολικής Παράδοσης δεν δύναται να ταυτιστεί πλήρως με το αυθεντικό.
Δεύτερον, δεν κατέχουμε το κείμενο στην αρχική του μορφή, διότι έχει υποστεί αρκετές αλλοιώσεις.
Τρίτον, το απολεσθέν πρωτότυπο εκπροσωπείται μόνο εμμέσως μέσω παραλλαγών και διασκευών.
Και μετά από όλες αυτές τις παραδοχές, κάποιοι εξακολουθούν να ισχυρίζονται με βεβαιότητα ότι αυτό είναι έργο του Ιππόλυτου Ρώμης; και πάνω σε αυτό στηρίζουν δήθεν “αποστολικά” δόγματα;
Με ποια επιστημονική σοβαρότητα; Με ποια πατερική συνέπεια;
Σε ένα αλλοιωμένο, διασκευασμένο και έμμεσα διασωθέν κείμενο επιχειρούν να στηρίξουν την λάνθασμένη διδασκαλία ερί δηθεν μυστηρίου ιερατικής εξομολόγησης και εξουσίας αφέσεως αμαρτιών!!!
Όμως δεν είναι φυσικά ο μόνος Πατρολόγος που αμφισβητεί τη γνησιότητα. Ο Ορθόδοξος καθηγητής Πατρολογίας Σ.Παπαδόπουλος γράφει…
Η λειτουργικοκανονική αυτή συλλογή συγκροτήθηκε σιγά-σιγάαπό τα μέσα του Β΄ αιώνα, κυκλοφορούσε στους χρόνους του Ιππολύτου και απηχούσε κατά βάση την εκκλησιαστική κατάσταση της συριακής και της ρωμαϊκής (Hanssens: αλεξανδρινής) Εκκλησίας. Εκτιμήθηκε πολύ από τον Ιππόλυτο, που την υιοθέτησε και που είχε κάποια επέμβαση στη μορφή και τη σύνταξη του κειμένου, ώστε να δικαιολογείται η αναγραφή τηςστον κατάλογο των έργων του, τα οποία χαράχθηκαν στον ανδριάντα του.
Το κείμενο της Αποστολικής Παραδόσεως, που σώζεται σε ανατολικές γλώσσες (κοπτική, αραβική, αιθιοπική κ.ά.) και στη λατινική, οφείλομε στις εργασίες των E. Schwartz και R. H. Connolly (1910 και 1916). Ήδη όμως ήσαν γνωστά πέντε συγγενή μεταξύ τους εργίδια (βιβλίο Η΄ των Διαταγών Αποστόλων, η Επιτομή του, Διατάξεις Αιγυπτιακής Εκκλησίας, Διαθήκη Κυρίου και Κανόνες Ιππολύτου), που συνιστούν μεταγενέστερες επεξεργασίες του κειμένου μας ή προέρχονται από την ίδια με αυτό πηγή. Η έκταση της συμβολής του Ιππολύτου στη διαμόρφωση του κειμένου είναι πολύ δύσκολο να προσδιορισθή. (Σ. Παπαδόπουλος, σ. 377)
Τώρα ας δούμε τι ομολογεί ο ίδιος ο πατρολόγος:
1) Συγκροτήθηκε σιγά-σιγά.
Δηλαδή δεν μιλάμε για ενιαίο αυθεντικό σύγγραμμα ενός συγγραφέα, αλλά για κείμενο που σχηματίστηκε σταδιακά.
2) Ο Ιππόλυτος δεν παρουσιάζεται ως συγγραφέας, αλλά ως κάποιος που “το υιοθέτησε” και έκανε κάποια επέμβαση. Αυτό σημαίνει ξεκάθαρα ότι δεν είναι ο αρχικός συντάκτης.
3) Τα συγγενή κείμενα, μεταξύ αυτών και το βιβλίο Η΄ των λεγομένων Διαταγών Αποστόλων, χαρακτηρίζονται από τον ίδιο μεταγενέστερες επεξεργασίες.
Και όμως ακριβώς από εκεί αντλούνται τα επιχειρήματα περί χειροτονίας και εξουσίας αφέσεως αμαρτιών! Δηλαδή οικοδομούν δόγματα πάνω σε επεξεργασμένο υλικό όπως είπαμε.
4) Η έκταση της συμβολής του Ιππολύτου… είναι πολύ δύσκολο να προσδιορισθή.
Με απλά λόγια ούτε καν ξέρουμε πόσο ή τι είναι δικό του. Και θα ξανα ρωτήσουμε πως μετά από όλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι πρόκειται για έργο του Ιππόλυτου Ρώμης;
Πώς ακριβώς; Όταν ο ίδιος ο πατρολόγος λέει ότι:
— το κείμενο συγκροτήθηκε σταδιακά,
— ο Ιππόλυτος το υιοθέτησε αλλά δεν το συνέγραψε,
— περιέχει μεταγενέστερες επεξεργασίες,
— και η συμβολή του δεν μπορείκαν να προσδιοριστεί.
Αυτό δεν είναι λοιπόν κείμενου του Ιππολύτου αλλά κείμενο που αποδόθηκε στον Ιππόλυτο.
Ας κρίνει λοιπόν κάθε συνετός αναγνώστης πόσο αστήρικτοι είναι αυτοί οι ισχυρισμοί…
Έχουμε όμως και άλλες μαρτυρίες.
Ο πατρολόγος Σ Μπολάνος, ενώ εξετάζει τους Πατέρες και τα κείμενα των πρώτων οκτώ αιώνων, αφιερώνει οκτώ ολόκληρες σελίδες στα έργα του Ιπππόλυτου Ρώμης (σελ. 119–126). Και από εδώ επίσης προκύπτει πως ούτε ο συγκεκριμένος Πατρολογος το θεωρεί γνήσιου.
Ανάμεσα στα έργα του Ιππολύτου που απαριθμεί, δεν αναφέρει ούτε μία φορά την λεγόμενη Αποστολική Παράδοση ως έργο του.
Ούτε μία...
Όταν ένας Πατρολόγος αφιερώνει ειδική ενότηταστα έργα ενός συγγραφέα, απαριθμείτα έργα του και παραλείπει εντελώς ένα κείμενο που σήμερα άλλοι παρουσιάζουν ως θεμελιώδες και “γνήσιο” έργο του, αυτή η παράλειψη λέει πολλά. Στην πραγματικότητα λέει ότι δεν το θεωρεί ασφαλώς γνήσιο έργο του Ιππολύτου.
Και όχι μόνο αυτό. Όπως εξηγεί στη συνέχεια, η παράδοση περί των έργων του Ιππολύτου είναι περίπλοκη, με αμφισβητήσεις, αποδόσεις και προβλήματα γνησιότητας. Δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από την απλουστευμένη εικόνα που παρουσιάζουν όσοι επικαλούνται με βεβαιότητα την “Αποστολική Παράδοση”. Και εδώ τίθεται εύλογο ερώτημα:
Αν ένας Πατρολόγος που εξετάζει ειδικά τα έργα του Ιππολύτου δεν περιλαμβάνει καν την “Αποστολική Παράδοση” στα έργα του, με ποια βάση κάποιοι τη χρησιμοποιούν ως αδιαμφισβήτητη απόδειξη; Πώς μετατρέπεται ένα κείμενο που λείπει από τέτοιες καταγραφές σε δήθεν ακλόνητο θεμέλιο δογμάτων;
Ας δούμε λοιπόν και τι άλλα λέει ο ίδιος ο Πατρολόγος Μπολάνος…
Οι εις αυτόν (Τον Ιππόλυτον) αναφερόμενοι Κανόνες σε αραβική και αιθιοπική μετάφραση πάντως δεν είναι έργον του.Άγνωστον δε πώς εν τω ανδριάντι του Ιππολύτου αναφέρεται ότι ούτος έγραψε και ωδάς, εφόσον περί ωδών ουδέν άλλοθεν γνωρίζομεν. Ο Ιππόλυτος έγραψε και άλλα τινα έργα, τα οποία απωλέσθησαν, απεδόθησαν δε εις αυτόν μη γεγραμμένα παρ’ αυτού. (Σ.Μπολάνος, σ. 126)
Με άλλα λόγια, ακόμη και αυτός ο Πατρολόγος αναγνωρίζει ότι:
– κάποια κείμενα που αποδίδονται στον Ιππόλυτο Ρώμης δεν είναι δικά του,
– υπάρχει σύγχυση αποδόσεων,
– και έχουν αποδοθεί έργα σε αυτόν χωρίς να έχουν γραφτεί από τον ίδιο.
3 Έλληνες Καθηγητές Πατρολογίας ΔΕΝ υιοθετούν την Αποστολική παράδοση ως έργο του Αγίου Ιππολύτου Ρώμης.
Πάμε να δούμε και ορισμένες “ξένες” μαρτυρίες…
Enchiridion Patristicum…..είναι ένα από τα πιο διάσημα και σημαντικά εργαλεία αναφοράς για όποιον μελετά τη χριστιανική θεολογία και την ιστορία της Εκκλησίας συλλογή αποσπασμάτων από τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας και άλλων εκκλησιαστικών συγγραφέων. Αντί να διαβάσεις χιλιάδες τόμους από την αρχαία γραμματεία, το βιβλίο αυτό συγκεντρώνει τα πιο κρίσιμα εδάφια που θεμελιώνουν τα δόγματα της Εκκλησία, ο συγγραφέας είναι ο Ιησουίτης λόγιος Rouët de Journel κορυφαίος Ακαδημαϊκός επιστήμονας στον τομέα της Πατρολογίας και της Ρωσικής ιστορίας.
Καθώς κάποιος διαβάζει τα κείμενα των Αποστολικών Πατέρων, αναφέρεται και ο Ιππόλυτος Ρώμης. Ωστόσο, ΟΥΤΕ αυτός αναφέρει το έργο της Αποστολικής Παράδοσης, αλλά ούτε και το περιλαμβάνει ως χωριστό, έστω και αμφιβαλλόμενο έργο. Ενώ στην 25η έκδοση του 1981αναφέρονται οι Αποστολικές Διαταγές, που είναι έργο του 4ου αιώνα, οι ίδιοι οι Καθολικοί ακαδημαϊκοί(ένας εκ των οποίων ήταν και ιερέας) ΔΕΝ αναγνωρίζουν την Αποστολική Παράδοση ως έργο του Ιππολύτου, όπως φυσικά και οι Έλληνες ακαδημαϊκοί.
Άλλη μια απόδειξη ότι το κείμενο της Αποστολικής Παράδοσης δεν ανήκει στον Ιππόλυτο Ρώμης: Ο Καθολικός πατρολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου Johannes Quasten, στην πολύτιμη Πατρολογία του, γράφει τα εξής για την Αποστολική Παράδοση:
“Το πρωτότυπο κείμενο της Αποστολικής Παράδοσης έχει χαθεί, εκτός από λίγα μικρά τμήματασε ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ, ιδίως από το όγδοο βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών
- Συγκεκριμένα, το Η’ βιβλίο θεωρείται από όλους τους πατρολόγους ΝΟΘΟ κείμενο
Τι λέει ο Καθολικός Πατρολόγος λοιπόν;
Έγινε αναφορά στο Η’ βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών, το οποίο με πάσα βεβαιότητα είναι νόθο, όχι μόνο κατά τους Έλληνες πατρολόγους, μας λέει ο Καθολικός Πατρολόγος πως..
Το πρωτότυπο κείμενο δεν υπάρχει.
Λίγα μόνο τμήματα διασώζονται, και αυτά σε ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ελληνικά κείμενα.
Τα μεταγενέστερα αυτά κείμενα αποτελούν το Η’ βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών, δηλαδή έργο της εποχής του 4ου-5ου αιώνα περίπου (ΒΕΠΕΣ 1/11).
Με άλλα λόγια, γράφτηκαν ΔΥΟ ΑΙΩΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΙΠΠΟΛΥΤΟ!!!
Αλλά και σύμφωνα με τον Β’ Κανόνα της Πενθέκτης Συνόδου,
εν αις (στις Αποστολικές Διαταγές) παρενετέθησαν υπό των ετεροδόξων, επί λύμη της Εκκλησίας, ΝΟΘΑ ΤΙΝΑ ΚΑΙ ΞΕΝΑ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ. Είναι πιθανό ότι ο συγγραφέας των Αποστολικών Διαταγών ήτο αρειανικών ή ημιαρειανικών φρονημάτων (ΒΕΠΕΣ 9/11).
Μετά από όλες αυτές τις ακλόνητες μαρτυρίες, πως μπορεί κάπποιος να ισχυριστεί ότι το κείμενο της Αποστολικής Παράδοσης ανήκει στον Ιππόλυτο;
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και σε άλλους ειδήμονες των Πατερικών κείμένων όπως Cecil John Cadoux, Adolf Hamel, Baumstark, όπου όχι μόνο δεν αναφέρουν ότι το κείμενο είναι του Ιππόλυτου αλλά ακριβώς το αντίθετοδηλώνουν ρητά ότι είναι νοθευμένο κείμενο και όχι του Ιππόλυτου.
Ας δούμε τι λέει όμως ο Ιπόλλυτος Ρώμης…
Τόλμησεο γόης (απατεώνας) τέτοιες απόψεις και σύστησε διδασκαλείο κατά της Εκκλησίας, και δίδαξε με αυτόν τον τρόπο· και ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΕΝΟΗΣΕ να συγχωρεί στους ανθρώπους τις αμαρτίες που έχουν σχέση με τις ηδονές, λέγοντας σε όλους πως συγχωρούνται από αυτόν οι αμαρτίες (Έλεγχος, θ’ 12).
Τι τρομεράλόγια είναι αυτά που λέει ο Ιππόλυτος; Ο Ιππόλυτος διαμαρτύρεται έντονα για κάποιον επίσκοπο που υποστήριζεότι μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες. Η έντονη αυτή διαμαρτυρία του Ιππολύτου εστιάζει στο ότι θεωρούσε ένα τέτοιο πράγμα πρωτάκουστο. Συνεπώς, δεν υπήρχε τέτοια συνήθεια πριν από τον Ιππόλυτο και, επομένως, ούτε και η ευχή χειροτονίας του επισκόπου μπορούσε να περιλαμβάνει τη μετάδοση εξουσίας “αφιέναι αμαρτίας”, με οποιαδήποτε έννοια. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε προς τι η διαμαρτυρία του Ιππολύτου;
Ο Ιππόλυτος, όμως, σημειώνει ακόμα ότι ο Κάλλιστος ήταν ο ΠΡΩΤΟΣ επίσκοπος που πήρε τέτοια πρωτοβουλίαείναι ο ΠΡΩΤΟΣ που καινοτόμησεσε αυτό.
Επιπλέον, σημειώνει ο Ιππόλυτος ότι ακόμα και αυτή η πρωτοφανής καινοτομία του επισκόπου Καλλίστου είναι πέρα για πέρα ανθρώπινη, γιατί γράφει: “ΕΠΙΝΟΗΣΕ” να συγχωρεί αμαρτίες. Έτσι, από το στόμα του Ιππολύτου όχι μόνο καταρρίπτεται ο πλασματικός ισχυρισμός περί θεοσύστατου θεσμού που τάχα ενομοθέτησε ο Κύριος, αλλά τονίζεται ότι ο Κάλλιστος είναι αυτός που ΕΠΙΝΟΗΣΕ ένα τέτοιο κατασκεύασμα. (2 Είναι τα Υπό του Χριστού ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ιδρυθέντα μυστήρια το βάπτισμα και η θεία κοινωνία. Εκκλ.Ιστορία Αρχιμανδρίτη Στεφανίδη σελίδα 465)
Όπως όλοιοι Αποστολικοί Πατέρες, έτσι και ο Ιππόλυτος διδάσκει πως η άφεση των αμαρτιών έρχεται ΜΟΝΟ από τον Ουράνιο Ιερέα, τον Ιησού Χριστό… Ας διαβάσουμε τι λέει
Ἅγιος δὲ ἁγίων οὐδείς, εἰ μὴ μόνος ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, ὃς παρὼν καὶ ἐπιδεικνὺς ἑαυτὸν εἶναι τὸν κεχρισμένον ὑπὸ τοῦ πατρὸς καὶ “εἰς τὸν κόσμον” ἀπεσταλμένον, ἔφη πρὸς αὐτούς· “Πνεῦμα κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισεν με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέν με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τῇ καρδίᾳ, κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, κηρύξαι ἐνιαυτὸν κυρίου δεκτόν.” Ὅσοι οὖν ἐπίστευον τῷ ἐπουρανίῳ ἱερεῖ, ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ ἱερέως ἐκαθαρίζοντο, καὶ τούτων αἱ ἁμαρτίαι ἀπηλείφοντο ὅσοι δὲ ἠπίστουν αὐτῷ, ὡς ἄνθρωπον αὐτὸν ἐξουδενοῦντες, τούτων αἱ ἁμαρτίαι ὡς ἀναφαίρετοι ἐσφραγίζοντο. Ὅθεν προορῶν ὁ ἄγγελος, ὅτι οὐ πάντες μέλλουσι πιστεύειν αὐτῷ, ἔφη· “Τοῦ συντελέσαι ἁμαρτίας καὶ τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας.” Ὅσοι γὰρ ἕως τέλους ἠπείθησαν αὐτῷ, τούτων οὖν οὐ συνετελέσθησαν αἱ ἁμαρτίαι ἀλλ’ ἐσφραγίσθησαν εἰς κρίσιν τηρούμεναι· ὅσοι δὲ ἤμελλον πιστεύειν αὐτῷ καὶ ἐξομολογεῖσθαι αὐτῷ ὡς δυναμένῳ ἀφιέναι ἁμαρτίας, τούτων ἀπηλείφοντο αἱ ἁμαρτίαι…
Τι μας πληροφορεί ο Ιππόλυτος εδώ;
Α) ΕΡΩΤΗΣΗ: Παίρνουν άφεση αμαρτιών όσοι πηγαίνουν σε ιερέα ή επίσκοπο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι,λέει ο Ιππόλυτος, αλλά άφεση παίρνουν όσοι με πίστη πλησιάζουν τον επουράνιο Ιερέα τον Ιησού...
Β) ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν πλησιάζει κάποιος με πίστη τον Επουράνιο Ιερέα, τι συμβαίνει; Μήπως αυτό έχει σχέση ΜΟΝΟ με την εξομολογητική προσευχή;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι,απαντάει ο Ιππόλυτος. Δεν πρόκειται απλώς για μια προσευχή, αλλά όποιος πλησιάζει με πίστη τον Ιησού, ο ίδιος ο Χριστός τον καθαρίζει και απαλείφει τις αμαρτίες του· πρόκειται για ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ.
Γ) ΕΡΩΤΗΣΗ: Αυτός ο ΑΜΕΣΟΣ τρόπος άφεσης αμαρτιών ίσχυε μόνο για τη δική σου εποχή, Ιππόλυτε;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι, λέει ο Ιππόλυτος, αλλά για όλες τις γενεές! Δηλαδή και για εμάς σήμερα, επειδή αφορά όσους ΕΜΕΛΛΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΝ ΑΥΤΩ,δηλαδή στον Χριστό.
Δ) ΕΡΩΤΗΣΗ: Μήπως όμως πρέπει η εξομολόγηση να γίνεται σε ιερέα ή επίσκοπο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι και πάλι, απαντά ο Ιππόλυτος, αλλά η εξομολόγηση θα γίνεται απευθείας στον Χριστό (ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ ΑΥΤΩ), επειδή “αυτός” απαλείφει τις αμαρτίες.
Ε) ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν μπορούν να δίνουν άλλοι ιερείς ή επίσκοποι την άφεση αμαρτιών;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι, ξαναλέει ο Ιππόλυτος. Μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι σε θέση να συγχωρεί αμαρτίες (ως «ΔΥΝΑΜΕΝΟΥ ΑΦΙΕΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑΣ»
Όλες αυτές οι μαρτυρίες του Ιππολύτου είναι πραγματικός ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ, τόσο ως προς το ασύστατο του ισχυρισμού περί δήθεν “ευχής του Ιππολύτου”, όσο και γενικότερα για το οικοδόμημα της ιερατικής εξομολόγησης. Ο Πατέρας αυτός της Εκκλησίας, που είναι και επίσκοπος, δεν κάνει λόγο για εξομολόγηση σε ιερέα, αλλά για εξομολόγηση απευθείας στον Επουράνιο Ιερέα, τον Ιησού Χριστό...
Σε άλλο σημείο λέει..
καὶ περὶ ἀφέσεως ἁμαρτημάτων ἀξιῶν καὶ ἐξομολόγησιν περιέχων ὁ πεντηκοστός ἐστιν. ὡς γὰρ ὁ πεντηκοστὸςκατὰ τὸ εὐαγγέλιον ἄφεσιν ἔσχεν, μαρτυρῶν τῇ νοήσει τῇ περὶ τοῦ ἰωβηλαίου,οὕτως ἐλπίζει οὐκ ἐν ἄλλῳ ἢ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἀριθμῷ ἄφεσιν λήψεσθαι ὁ εὐχόμενος τάδε τινὰ τῆς ἐξομολογήσεως.
Ουδέν σχόλιον.. το κείμενο μιλάει από μόνο πως έρχεται η άφεση των αμαρτιών και σε ποιο πρόσωπο εξομολογούμαστε..
Σε άλλο σημείο λέει…
Σε έναν άλλο (ψαλμό) πάλι βάζει την επιγραφή “Ψαλμός Συνέσεως”. Και αυτό που θέλει να πει με τη λέξη “συνέσεως” είναι το εξής: Διότι το να έχει κανείς σύνεση, αγαπητοί μου, σημαίνει το να αποτάσσεται (να εγκαταλείπει) τις αμαρτίες, το να εξομολογείταιστον Θεό, το να ομολογεί πρώτος τις αμαρτίες του για να δικαιωθεί.Και ότι η προγραφή (ο τίτλος του ψαλμού) σημαίνει την άφεση των αμαρτιών, το επιβεβαιώνει το εξής ρητό: “Μακάριοι είναι εκείνοι των οποίων συγχωρέθηκαν οι ανομίες και των οποίων σκεπάστηκαν οι αμαρτίες· μακάριος ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν θα λογαριάσει αμαρτία” (Ψαλμός 31, 1-2).
Και ο Ιππόλυτος Ρώμης μόνο μία εξομολόγηση γνωρίζει για άφεση των αμαρτιών.
Όπως είπαμε από το ξεκίνημα της έρευνας μας από τον 1ο αιώνα μέχρι τον Ιππόλυτο δεν υπάρχει ουδείς που να διδάσκει ότι η εξομολόγηση στον Ποιμένα/Ιερέα δίνει δίνετε άφεση αμαρτιών δια αυτού.Όλοι τους έχουν την ίδια γραμμή/διδασκαλία. Για άφεση αμαρτιών η εξομολόγηση είναι “Μόνοστο Θεό….αὐτῷ ὡς δυναμένῳ ἀφιέναι ἁμαρτίας, τούτων ἀπηλείφοντο αἱ ἁμαρτίαι..
Με αγάπη Χριστού.
apologia.gr
Ραφαήλ Νικολαϊδης
